Czerwone korale, jak krople światła,
niosą ogień, który nigdy nie gaśnie.
W ich gładkiej głębi prawda jest prosta,
jaśniejsza niż to, co śni się najpiękniej.
To barwa szeptu bez granic i kresu,
więź mocniejsza niż kruszce i skały.
W każdym odblasku drży echo bezkresu,
w którym marzenia na zawsze zostały.
Niech każdy splot na tej cienkiej nitce,
będzie jak przystań, co daje wytchnienie.
Wszystko, co piękne i co najczystsze,
znajduje w czerwieni swe przeznaczenie.
To blask, co rozprasza najgęstsze mroki,
w głębi karminu bezpiecznie zaklęty.
Niezmienny, ufny i tak głęboki,
jak dar miłości, szczery i pojęty.
Są obietnicą składaną w ciszy,
gdzie każdy koral o bliskość pyta.
Kto spojrzy głębiej, ten czułość usłyszy,
w ziarnach karminu na wieki ukrytą.
