C'est la vie

Jestem jak rok, co w czterech barwach brodzi, Więc każdą z nich pokochaj tak jak mnie. gdy jasny promień nagły spokój rodzi,Lub niepokój cicho otwiera swe drzwi. raz słońcem palę,

Na każde wołanie, co w ciszy rozkwita,odpowiem spojrzeniem, w którym świt się czyta.Gdy myśl Twoja dotknie krawędzi istnienia,spłyną na serce łagodne wspomnienia. ​Niech każde wzruszenie, co w duszy się rodzi,jak

W obłoku niemożliwym twoje serce chronię,gdzie każde spojrzenie jak podpis na skórze,rozświetlam twe duszy najgłębsze ustronie,zmieniając w spokój największe burze. Przez palce przelewam dni nasze i słowa,co budzą w tobie

Trzy Metry Nad Niebem w ramionach tych trwam, bo cały mój wszechświat, bezwstydnie i czule, ukryłeś właśnie tam. Uciekam w Ciebie, jesteś moją jedyną, obłędną drogą, światłem tak intymnym, że

W delikatności jest siła, siła jest delikatnością. Nigdy nie burz, buduj, twórz. Wybieraj tylko te szlaki, które Ty sam sobie wyznaczyłeś. Nawet Jeśli dziś potkniesz się idąc. Zobaczysz te szklane

Gdy świat wiruje w oparach absurdu i rzece kłamstw,Ty jesteś moją jedyną, czystą prawdą,odnajduję w Tobie spokój, którego nie zastąpi nic innego,Twój uśmiech to najpiękniejszy punkt na mapie mojego życia.

Bo raj na ziemi to Twoje i tylko Twoje imię,przychodzi bez walki, bo siłę zdejmuje jak płaszcz.Dotykając miejsc, których nikt nie potrafił nazwać,jakby w liniach Twych dłoni czytał mapę od

Wadowickie sny, pachnące kremówką,Zmienił w natchniony głos, co świat poruszył.Nie bał się wyzwań, ani twardych słów,Dając nam siłę w głębi naszych dusz. ​Piotrową łódź prowadził przez sztormy,z odwagą wielką, co

W ogrodzie, co milczy w kolorze alabastru,zakwita czułość ta cicha, bez głośnego rastru.To nie są kwiaty, lecz ciepło, co w palcach wzbiera,gdy pąk aksamitny powoli się otwiera. To szept magnolii,