Ne przestałam wierzyć w magię, bo wciąż znajduję ją w tym, czego doświadczam. Ulotne momenty, niczym mgnienie powieki. Te zdarzenia tak piękne, niewytłumaczalne. Maleńkie cuda, prawie niezauważalne. Dostrzegam je karmiąc Duszę magią, która mnie otacza, nie przestając w nią wierzyć…
Bukiet niezapominajek, układam Ci z nich drogę do mego wnętrza, byś zawsze trafił tam, gdzie jest Twe miejsce… Nasze cenne wspomnienia, wspólne przeżycia. Istnieje szansa, że jeszcze nie wszystko stracone… Dziś wiem, że jestem Twoim najpiękniejszym wspomnieniem…
Ty odnajdziesz drogę do mojego Serca, bo wiem, że jesteśmy sobie przeznaczeni… Zagubiliśmy bicie Naszych Serc, niechcący… Czy to koniec? Oboje wiemy, że nie. Chcemy takiego zakończenia, tylko boimy się powiedzieć to głośno…
