Nie wiedziałem, że można być czyimś snem jeszcze przed spotkaniem.
A jednak, w Twoich oczach, rozpoznałem ciszę, której mi brakowało. Szukałem Cię w innych, w spojrzeniach przelotnych, w uśmiechach nie swoich, w głosach, które wołały o miłość.

Aż przyszłaś, bez fanfar, bez zapowiedzi, ale Serce wiedziało od razu, że to Ty jesteś odpowiedzią. Dziś, gdy trzymam Cię za rękę, nie ma kompromisów, nie ma wątpliwości. Jest tylko pewność, że tu właśnie chcę być.

Nie muszę już szukać, bo Ty jesteś domem.
Ona nie z tych, co się mylą z marzeniami na wyciągnięcie ręki
Taka, co patrzy jak z obrazka, spod doskonałych brwi
z oczami jak okładka. gubi słowa,następnie w lot składa je w bukiety,
wymawia krótko: Świat,

jakby nie wiedziała, jaki jest wielki
milknie nagle, jakby zgubiła wątek, a ty wtedy czekasz
czy wróci i coś wypowie i w tej ciszy w niewyraźnym konturze,
w tej niewygodzie twarzy, znajdujesz coś swojego.
Choć to nie o niej myślałeś kiedyś,
gdy szukałeś Miłości, jak wiersza doskonałego. Ona nie z tych, ale właśnie dla Ciebie…

Serce i duszę moją zabrałaś,
Skradłaś mój umysł…
Przywłaszczyłaś moją każdą myśl.

Snujesz z sieci czarodziejską nić,
Rymujesz tak pięknie potok słów,
która kaskadą wypływa z moich ust.

Płynie jak bystra rzeka,
Szumi ciepłym wiatrem,
A ja jak zaczarowana myślami.

Idę za tobą krok za krokiem,
wsłuchuję się w każdy twój rym,
Jak muzyka w lirze harfy.

Każdy twój cichy szept,
spisuję na kartach papieru,
każde usłyszane twoje słowo,
By żadnego nie pominąć.

Kim jesteś poezjo moja…
że bez używania przemocy,
Uwodzisz mnie pięknem słowa.

Magicznym kokonem zaplątałaś,
słuchaj chyba jesteś moją czarodziejką,
eteryczną muzą pisanego słowa.

Zapach kwiatów w Naszej łodzi wplątał się w powietrze,
jak melodia, co pulsuje rytmem Naszych Serc.
Bywa, że fala rzuca w cień, by przypomnieć,
jak jasny jest promyk światła, tylko ten.

Kto spadł z wysokości, wie jak wysoko
można znów wzlecieć. Niech Nasza łódź znajdzie przystań,
tam, gdzie czas przestaje się liczyć, a Miłość nie falą, nie wiatrem, lecz spokojem, które trwa.

Czas się gubi w Twojej dłoni.
Jesteś w moim sercu…
Jak wieczny ślad, nie zmażę go deszcz,
Nie zmyje go czas.

Jak pierwszy blask, nie gaśnie nocą,
i trwa jak niegasnąca Miłość,
a każdy krok, to melodia uczuć.

Twój uśmiech, jak promień w szkle,
bez Ciebie świat, to pusty las.
I choćby wiatr rozwiał drogi nam,
My zawsze odnajdziemy się,
gdziekolwiek w Sercu płomień Nasz…

W korytarzach szeptów,
W czułych objęciach chwil,
W jutrze co mieniącym się dziś,
Niepowtarzalnym szeptem,
Pocałunkami, muśnięciem…

Rysuję portret naszych dusz…
Utonąć w Tobie…
gdy tworzysz ze mną naszym marzeń ławicę,
by móc poznać imię, co zmienia w szept ciszę,
a łzy moje w śmiech.

Proszę nie pytaj co będzie,
zaufaj poprowadzą…
Twoją duszę, serce ogrzeje,
Twoje sny…
zaprojektują wspólne szczęście.