Moja Twórczość

Widzisz przed sobą człowieka innego nie znaczy, że gorszego czarnoskórego, chorego nie idealnego. Przyjaźnisz się z nim dlaczego?                          […]

Tam gdzie słońce kolorami świeci, tam gdzie kolorowy wiatr, mieści się ten cudowny świat i tam gdzie niebo błękitem zasnute. Ty odeszłaś w dal, zostały tylko po Tobie wspomnienia, łzy

Rozpostarłam swe skrzydła, ku niebu chciałam polecieć. Lecz, na swej drodze chorobę swą spotkałam, skrzydła swe złożyłam i pomyślałam czemu to mnie spotkało? Dlaczego niebo gwiaździste staje się mrokiem? Usiadłam

Martynka jesteś jak barwny motyl unoszący się po niebie. Nikt nie zatrzyma nam Ciebie. W twych oczach, iskierka radości się budzi, bo nam się z tobą nie nudzi. Twe loki,

Kocham Cię tchnieniem wiatru i szeptem wody, a nasze dusze splatają się w barierę z najczulszego światła, przez którą nie przeniknie żaden ból. Jesteś moim sanktuarium, w którym każda Twoja

, Brałam lekcje, choć dłonie drżały z bólu,szłam pod wiatr, by skrzydła mogły urosnąćTo, co ciężkie, było moim fundamentem, to, co moje, pulsuje we mnie ufnością. ​Oddycham puszczamnareszcie jestem, zgodna

W ciszy, która nie potrzebuje nazw, trwa jasność lżejsza od wspomnień drgnienie powietrza, szept pod powiekami ,tam, gdzie spokój staje się jednością.​Dawne historie tracą kontury,stają się tłem dla jednego spojrzenia.

Nie pytaj, co przyniesie jutro, po prostu mi zaufaj. Moje dłonie pewnie poprowadzą Cię przez nieznane, serce ogrzeje każdy Twój sen, a nasza codzienność powoli zaprojektuje wspólne szczęście.Możesz nazwać mnie

Patrzysz na mnie tak, jak patrzy się letnią nocą w gwiazdy ufasz duszy, która otula Cię bezkresnym szeptem.Moje pół słowa niosą tajemnicę, która przenika w głąb Ciebie, budząc ciche drżenie

Każda dekada była tylko szeptem zapowiadającym Twój dotyk. Każdy oddech prowadził mnie do tej chwili, bym mógł wreszcie poczuć, że jesteś. W Twoich oczach szukam spokoju, a na ustach odnajduję