Przenikam przez Twoje najskrytsze drżenia,
by uciszyć hałas świata jednym tonem.
Szukam barwy szczęścia w gęstwinie milczenia,
gdy Twoja dusza staje się moim domem.

Jak nieziemskie światło w realiach jaskrawych,
jesteś snem, który dotykam naprawdę.
Moje blizny to nie ślady po klęsce, lecz sławy,
świadectwo serca, co przejdzie każdą prawdę.

Nie zniesiemy pustki ani słonych kaskad,
nasycam Twój czas czystym żarem żywiołu.
O poranku spłoszę uściskami Twój sen,
by spełnić to, co śniło się nam wspólnie.

Spijam Twoje imię z brzegu cichej wargi,
gdy w oczach lśni czysta chęć bycia blisko.
Spadłem z wysoka, bez żalu i skargi,
bo przy Tobie odnalazłem już wszystko.

Stając na przekór całemu światu,
splatam nasze losy w wieczny splot.
Jesteś moim świtem i przystanią z kwiatów,
co ucisza każdy ziemski grzmot.

Pośród szmaragdowych cieni,

Twój czuły wzrok mnie odnajduje.

Niczym jasny, pełen nadziei znak w ogromnym świecie,

w Twym spojrzeniu oparcie i spokój bezustannie odczuwam,

gdzie najpiękniejsze uczucie powoli rozkwita.

Gdy spoczywam w koronkowej bieli z kryształem we włosach,

a jasność mojej twarzy rozprasza wszelki mrok.

Obudź mnie, kiedy zacznie padać deszcz,

Wiem, że na mnie wtedy patrzysz też.

Dotykasz szyby, gonisz jedną z łez,

i masz nadzieję, że stamtąd widzę cię.

Patrzysz w milczeniu na swoją twarz,

pod jednym okiem błyszczy spływająca łza.

Powiedz mi, jak długo mam tutaj stać?

Wiem, że Twoja miłość to najczystsza,

niebiańska rosa, co dodaje mi skrzydeł i pewny daje krok.

Spoglądam w górę z nadzieją,

trzymając piękny bukiet,

gdzie pąsowe płatki szepczą o wiecznym zachwycie.

Twój dotyk jest jak bezpieczny,

ciepły powiew wiatru,

który jasnymi barwami ubarwia całe moje życie.

Z czerwoną różą w dłoniach i głębią słodkiego spojrzenia,

zamykam oczy w kojącym cieple Twojego ramienia.

Każdy wspólny poranek to obietnica niezwykła,

że przy Tobie na zawsze szczęśliwa chcę pozostać.

Czas zatrzymuje się w pół kroku,

gdy cichy szept ogrzewa duszę.

W spokojnej toni wody,

pod mistyczną osłoną świtu,

gdzie ciche światło tańczy na jedwabnej tkaninie,

nasza miłość wznosi się aż do najwyższego błękitu,

a jasny blask uczucia na zawsze w nas pozostanie.

Bo Ty jesteś moją koroną z kryształów i różą rozkwitłą,

moim słońcem, nadzieją i serca wieczną przystanią.

W Twojej czułości odnalazłam prawdę absolutną,

że na zawsze pozostanę…

Twoją ukochaną…

Zamykam powieki, ziemski majestat blednie i gaśnie,
gdy w Twym spojrzeniu tonie moje złote niebo.
Na wieki pospołu, poza czasów ciasnym powrozem,
gdzie w misterium milczenia odkrywamy swe źródło.

Podążam duchowym traktem śladem Twoich snów,
gdzie złote niebo tętni esencją przeznaczenia.
W moim ogrodzie, pośród rozkwitających kwiatów,
rozbijam samotność, odnajdując czyste wytchnienie.

W najgłębszych zakamarkach duszy drży serce ze złotych nici wplecione,
to czuły dar, który wnika w same głębiny Twojego serca.
Niechaj żaden chłód nie dotknie przędzy w złote niebo wtopionej,
by ten nieuchwytny skarbiec pozostał wieczny i szlachetny.

Niechaj złote niebo w świcie odbija Twe jasne bezkresy,
a ja z potęgą namiętności uniosę Cię w krainę zachwytu.
W powszednim trwaniu wykuwamy nowe definicje poezji,
by żaden cień wątpliwości nie mącił już Twojego błękitu.

Jesteś nieokiełznanym ogniem, co pragnienia w duszy podnieca,
znakiem zapytania wplecionym w sam rdzeń Twojej istoty.
Gdy złote niebo z cicha nad nami na nowo zaświeca,
wyjmuję bolesny cierń, gładząc minione piołuny i cnoty.

Bądź moim słodkim arkanem na ustach cicho składanym,
grzechem nieprzeniknionym, co w wieczności tonie.
Złote niebo spowija nas cichym, eterycznym całunem,
a ja należę do Ciebie na zawsze, w każdej świata odsłonie.

Zostań ze mną na moment, zamilknijmy na chwilę,
niech ucichnie ten świat, zanim dzień nasz przeminie.
Miłość w naszych dłoniach ma zapach przeznaczenia,
zastępuje wątpliwość w miłosne olśnienia.

Gdy na ciebie spoglądam, w twoich oczach znów płonie
żywy ogień, co barwy najpiękniejsze dziś chłonie.
Spopiela to, co szare, przyziemne i małe,
by oddać nam serca drżące, czyste i całe.

Czujesz, jak krok za krokiem idę za twoim dniem?
Namiętnością cię otulam i najsłodszym snem.
Kiedy usta się łączą, kruszą drzwi codzienności,
zmysły budzą szaleństwo pełne czystej miłości.

Oplatam twoją duszę ramionami z cicha,
jestem przy tobą zawsze, niech ci serce nie cichnie.
Będę skrzydłami przyjemności, twoim cieniem i światłem,
twym aniołem na wieki najpiękniejszym, żywym fantazmatem.

Nie bój się marzyć, gdy nastała już noc,
moja miłość do ciebie ma niezwykłą moc.
W każdym cichym oddechu, w każdym Twoim geście,
odnajduję nasz świat najpiękniejsze miejsce.

Przeznaczenie splotło nasze ścieżki i dłonie,
w tym uczuciu na zawsze myśli moje utonę.
Będę Twoim aniołem, Twoim jasnym promieniem,
Twoim najsłodszym snem i serca spełnieniem.

Czy oplotę Twoje myśli…? Delikatną koronką,
gdy nadejdzie wieczorny chłód?
Opleć je cicho,
by moje serce odnalazło swój spokój i cud.

Czy usłyszysz moje ciche wzdychanie…?
Gdy cienie wydłuży noc,
Usłyszę każdy Twój najlżejszy szept
i okryję Cię czułością jak miękki koc.

Czy podasz mi dłoń,
kiedy poranna rosa zaświeci na trawie.
Podam Ci dłoń i z zachwytem przy Tobie na zawsze zostanę.

Czy zachowasz w pamięci…
zapach słodkich czereśni i cichy szum drzew.
Zachowam w sercu każdą naszą chwilę
i Twój ciepły śpiew.

Czy otulisz moje ramiona… ?
Gdy wiatr rozwieje magnolii pąki.
Otulę Cię miękko,
jak słońce otula majowe łąki.

Czy spleciesz ze mną złote nici…?
W ten nasz mały, wspólny świat.
Splotę je chętnie i będę przy Tobie,
przez wiele długich lat.

Czy podarujesz mi perłę cichej nadziei…?
Na każdy kolejny dzień.
Podaruję Ci wszystko,
by z Twoich oczu zniknął jakikolwiek cień.

Czy zostaniesz ze mną…?
Gdy wieczór znowu zasnuje niebo.
Zostanę przy Tobie…
na zawsze, bo nie trzeba mi niczego więcej.

Czy zostaniesz moją dumną władczynią,
co wchodzi w życie bez zbędnych pytań?
Mój pancerz opadł,
chociaż serca tak mocno pilnować chciałem.

Mówią, że pędzimy zbyt szybko,
lecz w twojej ciętej ripoście znajduję przystań.
A w twoim nieokiełznanym śmiechu,
odnajduję to, czego zawsze szukałem.

Gardzisz tanim blichtrem,
nie szukasz poklasku ani pustej chwały.
Choć twój krnąbrny charakter,
potrafi doprowadzić mnie do szału.

Gdy spoglądasz mi w oczy,
cały mój dotychczasowy świat staje się mały.
I mam ochotę na przekór wszystkim,
zacząć wszystko od nowa, pomału.

Całuj mnie bez pamięci,
aż zbraknie tchu w naszych piersiach.
Nie chcę bajki z podręcznika,
co ma swój smutny koniec w cieniu.

Twój uśmiech gasił każdy strach,
co w mojej duszy gęstniał.
A twoja cicha troska tuliła mnie czule,
w gwiazd milczeniu.

Nie musimy być wzorem dla świata,
niech zazdrość w sercach obcych wzrasta.
Będziemy razem wariować,
i miłością nazywać to szaleństwo czyste.

Gdy myślę o tobie, wrażliwa duszo,
pozwól mi przy sobie wzrastać.
Bo najpiękniejsza miłość to ta,
co w twoim sercu trwa nieustępliwie i jawnie.

Będziemy pisać własną historię,
nie mówiąc o niej nikomu.
Patrząc jak obcy świat milknie i powoli odchodzi w dal.
Nie chcę obiecać ci złotego nieba.

Zostań ze mną na zawsze,
w tej bajce, z której nie chcę wracać do domu.
Gdzie każde twoje spojrzenie,
leczy dawne rany i głęboki żal.

Będziemy pisać własną historię,
nie mówiąc o niej nikomu.
Patrząc jak obcy świat milknie i powoli odchodzi w dal.
Nie chcę obiecać ci złotego nieba.

Chcę być przy tobie,
gdy będzie trzeba.
Także…Nawet jeśli zgubimy kiedyś drogę,
bo z tobą wiem, że odnaleźć ją mogę.

Pomiędzy nami wciąż się krzyżują,
dobre spojrzenia i ciepłe słowa.
Moje serce przy Tobie czuje,
że każda chwila rodzi się na nowo.

Nie chcę go chronić, bo wiem doskonale,
że przy Twoim boku ma swój prawdziwy dom.
Twoje imię tętni we mnie tak jasno,
dając nam siłę i dając nam schron.

Jeśli to miłość, spójrz w moje oczy
i zobacz, jak światło w nich czule rozkwita.
Twój cichy dotyk i Twoja obecność,
to odpowiedź, o którą nikt już nie pyta.

Świat wokół nas może pędzić bez końca,
a my idziemy spokojnym krokiem,
bo wiem, że przy Tobie każdy dzień zwykły
staje się wielkim, radosnym urokiem.

Pamiętam dobrze początek tej drogi,
gdy pierwsze spotkanie przyniosło ten blask.
Powiedziałeś słowa pełne otuchy
i odtąd piękny jest każdy nasz czas.

Nie trwożę się więcej, idziemy pod prąd,
budując mosty z miłości i wiary.
W Twoim uśmiechu odnajduję codziennie
najcenniejsze i najczystsze życia dary.

Przyszła ta wiosna, pełna nadziei,
a pierwszy pocałunek przyniósł głęboki spokój.
Zostawił pewność, jasną i czystą,
że Twoje losy to mój piękny widok.

Na dobre i złe, w radości i trosce,
odnalazłam w Tobie wszystko, co cenne.
Nasze wspólne dni są tak bardzo proste,
a czułe uczucie niezłomne i wieczne.

Jak szklana łza, co spływa po policzku,
gdy Ty się do mnie delikatnie uśmiechasz,
to światło szczęścia, co cicho rozkwita
i znak, że na nic już w życiu nie czekasz.

Każda ta kropla to ślad naszej drogi,
przepływa cicho, by zostawić spokój,
przypominając, jak wielkim jest cudem
mieć Ciebie blisko i czuć Twój urok.

Gdy patrzę w przyszłość, widzę nas razem,
w bieli i słońcu, idących ramię w ramię.
Teraz łatwiej unieść mi serce,
wiedząc, że nic go już nie złamie.

Ta mała cząstka głęboko w Tobie
niech w Twoim sercu na zawsze zostanie,
by wywołać łzy wzruszenia w Twoich oczach
i dać nam ciche, wspólne trwanie.

Zostań przy mnie i zaczekaj na finał,
bo żaden los już nas nie rozdzieli.
Dlaczego serce wciąż do Ciebie biegnie?
Bo tylko z Tobą prawdę odnalazło w bieli.

Dziękuję Ci za każdą wspólną chwilę,
za ten spokój, który w moje serce wnosisz,
i za to, że w Twoich czułych ramionach
wszystkie moje marzenia na nowo unosisz.

W Twoich ramionach, silnych i bezpiecznych,

znalazłam dom, po którym dusza tak tęskniła,

to nie jest miłość głośna, jak grom z jasnego nieba,

lecz szept najdroższy, co duszę nasyca.

​Dojrzała mądrość, co wie, co w życiu ważne,

a kiedy dłoń podać, bez słowa otuchy,

nie szukam fajerwerków, ni płomieni gwałtownych,

lecz stałego żaru, co ogrzeje nasze dni.

​

W Twoim jasnym uśmiechu znajduję sens wreszcie,

prowadzący z ciemności ku ciepłu i światłu,

Moja miłość to cisza, w której wszystko się mieści,

tysiąc barw ciszy, co w jedno się splata.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​Przez Twoje święte dłonie, Ojcze Janie Pawle nasz,

z pełną nadziei wiarą składamy modlitwy czas.

niech Twoja cicha obecność dodaje nam sił i zdrowia,

a serca znowu napełni radosna, Boża odnowa.

​Przejdź jeszcze raz, cicho, przez nasze ludzkie progi,

wnieś promień jasnego słońca w codzienne, trudne drogi.

lecz naszych ciał i dusz smutki, oddal od nas trwogi,

byśmy uśmiechem witali każdy dzień nowy i drogi.

​

Prowadź nas ścieżką światła, gdzie wiara z radością się splata,

Niech zdrowie i czysta miłość staną się darem dla świata.

ucz nas z pogodnym sercem iść zawsze przed siebie śmiało,

by w naszym codziennym życiu Boże dobro zamieszkało.

​

Dziękujemy za Twój uśmiech, co wszystkie troski leczy,

I w najtrudniejszych chwilach o Bożej trosce ubezpieczy.

z Tobą idziemy odważnie, z podniesioną głową,

Dzieląc się z każdym człowiekiem radosną, dobrą nowiną

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…