Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

Chcesz być jak wiatr, co zło rozgania,
zdeptane anioły cerują skrzydła.
Pełna czułości i przebaczenia,
gdy ciemność wokół stała się przykra.

Pośród bałaganu, zgiełku i burzy,
zdeptane anioły cerują skrzydła.
Miłość gorąca duszy twej służy,
by złe wspomnienia z serca wypaliła.
​Uciekasz w swój świat ciepła i troski,
zdeptane anioły cerują skrzydła.

Serce przynosi ci dotyk boski,
bo ziemia zbyt mocno duszę przygniotła.
​Ciemna ceremonia wreszcie się kończy,
zdeptane anioły cerują skrzydła.
Mocne uczucie wszystko połączy, a nowa nadzieja wreszcie rozkwitła.
​
Gdy gaśnie światło i mrok zapada,
zdeptane anioły cerują skrzydła.
Miłość o zmierzchu cicho spowiada,
by prawda na nowo jasna błysnęła.
​Dziś podejmujesz znów próbę lotu,
zdeptane anioły cerują skrzydła.

Kochasz bez granic, lęku i kłopotu,
bo wolność w powietrzu znów cię dotknęła.
To światło miłości cię wyzwala,
zdeptane anioły cerują skrzydła.
Twoje wielkie serce mrok z dala
odgania, by radość wreszcie przybyła.
​Odnajdujesz sens w głębokim uczuciu,
zdeptane anioły cerują skrzydła.
Rozkwitasz w czystym, słodkim poczuciu,
że miłość ci duszę na nowo powiła…

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​Czy myślicie, że jak napiszecie mi w komentarzach, że muszę wierzyć i modlić się o wyzdrowienie, to tak się stanie? Nie. To tak nie działa.

​Naprawdę rozumiem, że przyzwyczailiście się do stereotypów, ale ja ich nie akceptuję i jestem nimi zmęczona. Nie jestem kolejnym stereotypem.

Czy to, że otwarcie Wam mówię prawdę, oznacza coś złego? Jestem prawdziwa w tym, co robię i mówię. Kiedy mówię o tym, że nie wstanę z wózka — tak jak nagrałam Wam w filmiku — po prostu pokazuję Wam moją rzeczywistość. Moja wiedza opiera się na diagnozach lekarzy, pracy z fizjoterapeutą i na moim własnym doświadczeniu. To ja żyję w swoim ciele każdego dnia.

​Jestem szczęśliwa — mimo tego, że poruszam się na wózku i całe życie będę się na nim poruszać. Moje szczęście nie zależy od tego, czy chodzę. Mam w swoim życiu prawdziwych przyjaciół, mam wsparcie i żyję na własnych zasadach. Jestem idealna w tej nieidealności. Bóg mnie Kocha, niezależnie od tego, czy się poruszam na wózku, czy nie…

​Nie zaprzeczajcie temu, co do Was mówię. Nie każcie mi się modlić o wstanie z wózka, bo to się nie stanie. Nie potrzebuję podważania moich słów, „dobrych rad” ani szukania cudownych rozwiązań. Uszanujcie moją szczerość i zaakceptujcie mnie dokładnie taką, jaka jestem. Będę Wam to mówić tak długo, aż w końcu to zrozumiecie.

Zatańcz ze mną powoli pod powiekami gwiazd,
nim ten ulotny moment całkowicie zgaśnie.
Niech temperatura w twoich oczach rozpali nas,
bo w tym jednym spojrzeniu mieści się cały nasz świat.

Zgasła nadzieja rzekłaś po cichu,
miłość to iluzja, fantazmat miniony.
Lecz pod klatką piersiową, w szybkim tętnie,
pękły pąki goździków gorącą falą.

Zbuntowany anioł o ciele z atłasu,
choć los ci skrzydła okrutnie poturbował.
Gładzę twój obojczyk w zapachu bzów,
czując, jak drżysz w moich ramionach.

Nie trzeba nam mistycznych, odległych empyreum,
ani sennych urojeń rzuconych w głębinę.
Gorące dłonie i zapach peonii
budzą w nas ogień, który nie gaśnie.

Gdy stajesz przy mnie, chmurny zgiełk milknie,
a w twoim spojrzeniu kwitną jasne peonie.
Wszystko, co gorzkie, bezpowrotnie niknie,
czuję aromat słodkiej rosy na twoich wargach.

Odrzuciłaś banały, podniosłe konwenanse,
puste deklaracje rzucane na wiatr.
Moje dłonie na twoich biodrach i wilgotne płatki
stwarzają z ciężkiego oddechu nowy świat.

Pragnę twoich ust, ich wilgoci i ciepła,
spijanych jak słodycz z ogrodowych róż.
Chcę czuć twoją klatkę unoszącą się rytmicznie,
gdy kosmosy otulają nasze splątane nogi.

Ciała splecione w misterium absolutnym,
W zapachu goździków, w dotyku skóry i rąk.
zbuntowany anioł w uniesieniu bez tchu,
odnalazł na posłaniu z kwiatów swój własny dom.

Cicha nostalgia wciąż drży pod skórą,
lecz w twoim uśmiechu zakwita już maj.
Twoje dłonie spoczywają w moich,
a nasz mały smutek zamienia się w idyllę.

Żarem słów nabrzmiałych z tęsknoty,
osusze każdą Twoją łzę… trwać przy Tobie będę.
Gdybyś miała zły dzień o północy,
Dam Ci zupełnie nowy sen.

Wiem o Tobie wszystko…
pragnę Cię jednak odkrywać wbrew przyziemnym definicjom.
Zaglądając w najgłębszą toń zwierciadeł Twojej duszy,
świetliste jej refleksy przykładam do moich ust,
by przyprawić je o cichy spełniony szept.

Rozpalając emocje na Twym obliczu,
to w nim księżyc co noc przegląda się.
Błyszcząc z zachwytu,
nie potrzebne rajskie umizgi, kiedy obok stoisz Ty.

Na Tobie skupiam całą swą uwagę,
swój grzech niech uwodzi Twoje istnienie.
Przykrywając spełnieniem każdy z tych zakamarków wyobraźni,
mam tyle siły, że zabieram każdą z trosk.

Z najciemniejszej doliny niosąc Cię na rękach,
rozpalam w Tobie każdą myśl.
Moja miłość mieni się przez te 1000 barw,
odbijanych przez pryzmat Naszych wspólnych dni.

​Życzcie mi radości i pięknych dni, ale nie życzcie mi, żebym wstała z wózka i mogła iść, żeby iść, ale nie wiedzieć po co .Jestem zdrowa, dla mnie chorobą jest katar, a Mózgowe Porażenie Dziecięce towarzyszy mi od zawsze i mnie nie definiuje.

​Wklejanie mi modlitw po to, żeby mnie uzdrowić, naprawdę nie jest dobrym pomysłem. Bardzo Was Proszę, nie życzcie mi też zdrowia w komentarzach.

​Uważam, że w życiu powinno być miejsce na wszystko. Przede wszystkim dla Boga, ale również na całą resztę. To, że piszę, jest dla mnie ogromnym darem od Niego. Bóg stworzył mnie właśnie taką i bardzo mnie kocha, bo gdyby mnie nie kochał, nie dałby mi tej wrażliwości i daru słowa. Przez to wszystko, pokazuje nam przecież, jak ogromną mamy siłę. Dziękuję Mu za każdy ból codzienności, za każdą trudność. Jestem Mu za to naprawdę wdzięczna, ale też za radości.

​Skoro dał mi talent, chcę dzielić się z Wami moimi wierszami i złotymi myślami. Możliwość przekazywania Wam moich refleksji oraz zachwytu nad pięknym światem w tak wyjątkowy sposób jest dla mnie również modlitwą. Samospełnienie, codzienne życie i szczera radość z niego, to najpiękniejszy dziękczynny pacierz. Bóg miał dla mnie plan i nie mam do Niego żadnego żalu.

​Żyję pełnią życia, po swojemu i na własnych zasadach. Wysyłam Wam mnóstwo dobrej energii!

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…