​Za szkłem okularów głębia spojrzenia, w śmiechu bezbronnym siła uśpiona, obecność Twoja smutki odmienia.

Dusza niechęcią nieuszkodzona, ​nie trzeba gestów ani słów wielkich, by czyjeś serce dotknąć do głębi, leczysz ze wspomnień chłodnych i gorzkich, ciszą, co wokół troski rozgłębi.

​Promyk nadziei dajesz na nowo, że piękno żyje czyste i proste, bądź zawsze swoją własną królową, dla świata będąc najpiękniejszym mostem.

​Odwaga Twoja w prostej codzienności, daje ukojenie, gdy braknie tchu, jesteś manifestem czystej Miłości, przystanią pełną ciepła i snu.

​Nigdy nie gaśnij, świeć własnym blaskiem, bo zmieniasz świat ten samą obecnością, każdy Twój uśmiech staje się łaską, a każde spojrzenie czystą wolnością.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​Przez mrok prowadzisz mnie pewnym spojrzeniem,
gdy wokół mięknie każdy twardy sens,
to, co nieznane, staje się schronieniem,
a w głębi oczu gaśnie obcy lęk.
​dłonie wplątane w powolny rytm czasu,
kryją nas sprawnie przed hałasem dnia.

Nie trzeba słów ani żadnego hałasu,
by czuć, jak trwałość swoją siłę ma,
​spalmy w tym żarze wszystkie dawne lęki,
zostawmy światu jego własne sprawy.
gdy złączysz dłonie w czułym gięcie ręki,
każdy nasz dzień staje się łaskawy.

​Odnajdziemy wreszcie ten spokojny brzeg,
gdzie wzburzone serce na chwilę odetchnie.
Zostawimy za sobą cały dawny bieg,
a cicha obecność już nigdy nie zniknie.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​Mów do mnie szeptem, najczulej nad ranem,
gdy rzęsy mam jeszcze ciężkie od snu,
gdy światło świtu pije poranną rosę,
a w powietrzu pachnie ogród pełen róż.
​mów wtedy, gdy włosy mam jeszcze zmierzchane,
zostawione po nocy, co nie dała spać.

Chcę wiedzieć, że widzisz w nich moją magię,
gdy patrzysz mi w oczy i po prostu chcesz trwać.
​Mów do mnie pięknie, nawet gdy deszcz płacze,
że jestem Twym światem, jedyną z tylu dróg.
a nocą, gdy gwiazdy spadają pod stopy,
przytul mnie mocno, jak nikt dotąd nie mógł.

Niech noc nas otuli miękkim welonem
szczęścia, co wreszcie odnalazło dom.
​Mów do mnie wtedy, gdy milkną zachwyty,
gdy czas zwalnia bieg i milknie już świat.
Bądź moim cieniem i moim świtem,
przez wszystkie zimy, przez tyle wspólnych lat.

​Mów do mnie cicho, niech słowa jak dotyk
leczą usypiane pośpiesznie łzy.
Bo niezależnie od tego, co przyjdzie,
moim jedynym domem jesteś Ty.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​Pod zamkniętymi powiekami, w krainie cienia,
perła cicho lśni, odbijając blask świtu,
a usta, z których przebija łagodny uśmiech,
milczą w odcieniu dojrzałej róży.

Twój manicure, w kolorze różanych pąków,
jest jak delikatna ozdoba na płótnie snu,
a dłonie zdradzają niezwykłą wrażliwość,
gdy chwytają niewidzialne nici przeznaczenia.

​W każdej kobiecie widzę obietnicę ogrodu,
w którym serce rozkwita, karmiąc się czerwienią,
szukając odpowiedzi w kontrastach życia,
gdzie biel niewinności spotyka szkarłat miłości,
a ciemność włosów okrywa sny,
co wiodą nas ku nieskończoności,
tam, gdzie czas przestaje mieć znaczenie,
a każda róża jest wspomnieniem
twojej obecności, która karmi moją duszę,
i prowadzi przez rów, ku światłu.

​W tym uśmiechu tkwi spokój nieziemski,
co rozprasza najgłębsze półcienie,
a wrażliwość, tak cicha i czysta,
przemienia w zachwyt każde wspomnienie.
​gdy ten wieczór w milczeniu już gaśnie,
a róż płatki na piersiach opadną/

Twoje piękno na zawsze zostanie
mą największą i jedyną prawdą.
​i gdy noc nas otuli gęstwiną,
gdzie zapachy miłości się plotą,
niechaj chwile te nigdy nie miną,
lśniąc na zawsze najczystszą prostotą.

​W twoim spojrzeniu odnajdę przystań,
gdzie serce cicho przestaje się lękać,
by w obietnicy poranka znów rozkwitnąć
i w twoich dłoniach bez końca mięknąć.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​W moim życiu nie ma już niektórych ludzi — musieli opuścić moją drogę, moją przestrzeń i drzwi, za którymi dotąd byli. Nadszedł czas na nowe. Gdy jedne rozdziały się zamykają, inne dopiero się zaczynają.

​Wszystkim, którzy mnie zawłaszczyli i zabrali mi przestrzeń z nadmiernej troski, przypominam, że to też potrafi przytłoczyć. Mimo niepełnosprawności nie potrzebuję prowadzenia za rękę — potrzebuję być sobą i mieć wolność. Tym, którym nie podoba się, że jestem za głośna, za gruba, za bardzo szkieletor czy wrażliwa, powiem jedno: nie zamierzam się zmniejszać. Bez przepraszania.

​To po takich burzach najpiękniej pisze się nowe wiersze i łapie najpiękniejsze kadry. Przed nami mnóstwo przemyśleń i nowych kroków.

​Na koniec chcę po prostu podziękować. Ktoś wyjątkowy podniósł mnie ostatnio na duchu, przypominając, że jestem wspaniała dokładnie taka, jaka jestem i obiecał po cichu, że po prostu będzie obok, bez względu na wszystko. Dziękuję za te słowa i za tę obecność. Ty wiesz, że to o Tobie…

​Dziękuję też Wam za cierpliwość i za to, że jesteście. Dobrze znów tu być.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​Zatrzymajmy się na moment, by docenić te drobne, codzienne radości. Odważnie sięgajmy po swoje pragnienia i cieszmy się każdym dniem, bo to z tych małych momentów buduje się

wielkie szczęście.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​Najpiękniejsze jest to, że nie musisz już walczyć. Twoja dłoń w mojej to znak, że tarcze i zbroje stały się niepotrzebne. Prawdziwa siła rodzi się z czułości, z tego, że pozwalamy sobie na bezbronność. Moje ramiona są po to, by Twój świat zawsze miał bezpieczny azymut – w stronę światła, w stronę nieustającego poranka.

​Dotykam Twojej duszy z najwyższą delikatnością, jakby była najcenniejszym z cudów. Twój uśmiech ma moc zmieniania rzeczywistości, rozprasza każdy niepokój i mnoży szczęście. A kiedy ten piękny sen w końcu przejdzie w jawę, nie zniknie nic z tej magii. Otworzysz oczy i zobaczysz obecność, która nigdzie się nie wybiera – dłonie gotowe nieść wsparcie i serce, którego jedynym, najcichszym życzeniem jest to, byś po prostu była. Wszystko, co najlepsze, dopiero się zaczyna.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

W krainie z baśni, gdzie mgły srebrem tkane

strzegą tajemnic ukrytych wśród liści,

astralne gwiazdy posyłają uśmiech.

by wielki zachwyt mógł wreszcie się ziścić.

​Odpływa jawa w czarowne głębiny,

gdzie krucha, mała istota gubi złote płatki,

w perłowej magii tej jednej godziny,

mierzymy wszechświat, bezwiedny i gładki.

​

Gwiezdny pył siada na żywym rozkwicie,

niebo się śmieje z pachnącą gęstwiną,

tak w nierealnym ogrodzie rodzi się życie,

w którym sekundy jak wieczność płyną.

​

Gdy dotykasz pierwszego rozkwitu,

w żywych pąkach krew nagle przyspiesza.

Miłość spływa ze szczytów błękitu,

w tajemnych eliksirach i szeptach się miesza.

​To nie koronkowa, daleka obietnica,

lecz puls, który rwie się pod skórą,

gdy namiętność nas karmi i zachwyca,

stajemy się samą naturą.

​

W białych płatkach, co płoną ze wstydu,

drży uwięziony, gorący nasz oddech.

nie ma już chłodu ani pozoru,

jest tylko czysty, miłosny trans.

​Splecieni mocno w kielichu poranka,

pijemy zapach, co z ziemi wytryska.

każda żyłka na liściu to mistyczna tkanka,

w której miłość jest żywa i bliska.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

​W moich oczach lśni uśmiech bezbrzeżny i czysty,
gdy tulę goździków przeogromny pęk.
W blasku twarzy się mieni mój sekret wieczysty,
co ucisza wokoło najmniejszy nawet lęk.

​To spojrzenie to czysta, głęboka intymność,
romantyczny zachwyt, co w sercu wciąż trwa.
W nim się kryje miłości najwyższa niewinność,
którą dzisiaj bez słów moja dusza mu da.

​Zatrzymuję dla nas świat jednym prostym gestem,
przyciągam go blisko i wiem, po co tu jestem.
Boskie stopy na parkiecie, kawa dawno zimna,
w tych czterech ścianach zostaję tak po prostu inna.

​Bez żadnych masek, bez zbędnych słów,
ten jeden taniec zmywa resztki snów.
Skradłam całą przestrzeń, nie mam dokąd uciec,
chcę być jego więźniarką, oddać się tej sztuce.
​
Jestem jak żywioł, co burzy porządek,
mój prywatny sztorm i bezpieczny kontekst.
Prowadzę go w ciemność, a świecę tak jasno,
w tym całym szaleństwie kradnę go na własność.
​
Ukradnę go, na koniec świata,
gdzie budzi nas Słońce i skóra się splata.
Pokażę mu miejsce, gdzie króluje Raj,
mój uśmiech go wzywa, gdy wszystko mu daję,
trzymam go blisko, nie pytam już o nic,
w tym świetle nocy nikt nas nie dogoni.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…

Każde marzenie ma swoją własną wagę i nikt nie ma prawa go umniejszać. Najważniejsze to mieć odwagę po nie sięgać, bez względu na to, co myślą inni.

Wesprzyj moją twórczość wirtualną kawą…

Każda kropla kawy to nowa iskra kreatywności…