Zatańcz ze mną powoli pod powiekami gwiazd,
nim ten ulotny moment całkowicie zgaśnie.
Niech temperatura w twoich oczach rozpali nas,
bo w tym jednym spojrzeniu mieści się cały nasz świat.

Zgasła nadzieja rzekłaś po cichu,
miłość to iluzja, fantazmat miniony.
Lecz pod klatką piersiową, w szybkim tętnie,
pękły pąki goździków gorącą falą.

Zbuntowany anioł o ciele z atłasu,
choć los ci skrzydła okrutnie poturbował.
Gładzę twój obojczyk w zapachu bzów,
czując, jak drżysz w moich ramionach.

Nie trzeba nam mistycznych, odległych empyreum,
ani sennych urojeń rzuconych w głębinę.
Gorące dłonie i zapach peonii
budzą w nas ogień, który nie gaśnie.

Gdy stajesz przy mnie, chmurny zgiełk milknie,
a w twoim spojrzeniu kwitną jasne peonie.
Wszystko, co gorzkie, bezpowrotnie niknie,
czuję aromat słodkiej rosy na twoich wargach.

Odrzuciłaś banały, podniosłe konwenanse,
puste deklaracje rzucane na wiatr.
Moje dłonie na twoich biodrach i wilgotne płatki
stwarzają z ciężkiego oddechu nowy świat.

Pragnę twoich ust, ich wilgoci i ciepła,
spijanych jak słodycz z ogrodowych róż.
Chcę czuć twoją klatkę unoszącą się rytmicznie,
gdy kosmosy otulają nasze splątane nogi.

Ciała splecione w misterium absolutnym,
W zapachu goździków, w dotyku skóry i rąk.
zbuntowany anioł w uniesieniu bez tchu,
odnalazł na posłaniu z kwiatów swój własny dom.

Cicha nostalgia wciąż drży pod skórą,
lecz w twoim uśmiechu zakwita już maj.
Twoje dłonie spoczywają w moich,
a nasz mały smutek zamienia się w idyllę.

Żarem słów nabrzmiałych z tęsknoty,
osusze każdą Twoją łzę… trwać przy Tobie będę.
Gdybyś miała zły dzień o północy,
Dam Ci zupełnie nowy sen.

Wiem o Tobie wszystko…
pragnę Cię jednak odkrywać wbrew przyziemnym definicjom.
Zaglądając w najgłębszą toń zwierciadeł Twojej duszy,
świetliste jej refleksy przykładam do moich ust,
by przyprawić je o cichy spełniony szept.

Rozpalając emocje na Twym obliczu,
to w nim księżyc co noc przegląda się.
Błyszcząc z zachwytu,
nie potrzebne rajskie umizgi, kiedy obok stoisz Ty.

Na Tobie skupiam całą swą uwagę,
swój grzech niech uwodzi Twoje istnienie.
Przykrywając spełnieniem każdy z tych zakamarków wyobraźni,
mam tyle siły, że zabieram każdą z trosk.

Z najciemniejszej doliny niosąc Cię na rękach,
rozpalam w Tobie każdą myśl.
Moja miłość mieni się przez te 1000 barw,
odbijanych przez pryzmat Naszych wspólnych dni.

Dziękuję… za serca, co obok ze mną są,
za prostą radość i za nadzieję twą.
Za każdy uśmiech, za pokój w duszy mej,
i za Twą miłość, co nie ma granic swej.

Proszę Cię… z serca o siłę w każdy czas,
by dar cierpliwości nie zgasł nigdy w nas.
O mądrość proszę, by wiedzieć, dokąd iść,
i jak dobrym słowem zdobić każdy liść.

Bądź ze mną, Panie, w radosnych chwilach też,
prowadź bezpiecznie i moje troski weź.
Niech Twoja łaska otula cały świat,
a w sercu mym niech kwitnie Twój własny, czysty kwiat.

I ześlij, Panie, Twój cichy, głęboki sen,
niech ucichnie wreszcie trudny, głośny dzień.
Sercu podaruj ten wielki, bezbrzeżny spokój,
by w Twej obecności trwało krok po kroku.

Gdy wokół gaśnie zmęczony już dzień,
tak cudnie jest czuć twój ciepły, czuły oddech.
Szeptanie miłości rozwiewa każdy cień,
a spokój i bliskość przynoszą nam ulgę.

Choćby cały świat zmieniał się co dnia,
ja będę przy tobie, by dzielić ten zachwyt.
Spijać twój uśmiech, patrzeć ci w oczy,
w tej pięknej opowieści, co trwa i nas uroczy.

Bo w życiu liczy się ten czysty, słodki stan,
gdy zapominamy, czym jest pośpiech i czas.
Splątani w miłości, bez obaw i ran,
gdy płomień szczęścia bez końca grzeje nas.

I choćby nie wiem jak wiatr chłodził ten dzień,
nasz wspólny promień rozświetli całą mgłę.
Głębokie uczucie wskazuje nam bieg,
a najpiękniejsze chwile odnajdą cię i mnie.

zdejmujesz ze mnie całą ciężkość dni.

Gdy Twoja obecność przesiąka moje słowa,

pozostawiając w nich głęboki ślad spełnienia.

Zachwyt przysłania świadomość,

gdy uniesienie spływa po moich światłach.

Z tajemniczym uśmiechem prowadzisz mnie w przestrzeń czystej radości, coraz głębiej i silniej z każdą chwilą.

Odkrywasz myśli ukryte w zakamarkach mojej duszy,

tuląc je czule do swojego serca.

Wplatasz każdy mój dźwięk w aksamitne brzmienie uczucia,

która splecie nasze istnienia na zawsze.

Cicha symfonia wzruszeń wypełnia przestrzeń między nami,

Mój aniele…

Żadna ziemska definicja nie opisze tak niezwykłego połączenia,

bo jesteśmy żywą miłością…

odbitą w zwierciadłach naszych prawdziwych wrażliwości.

Łączymy się poza czasem i materią,

gdzie dotyk myśli staje się jedyną prawdą.

W tym bezkresnym pulsie odnajduję siebie,

czerpiąc blask prosto z Twojego gorącego serca.

Gdy noc ustąpi miejsca świtowi,

nasze przeznaczenie pozostanie niewzruszone.

Wpleciona w Twój każdy oddech,

będę trwać przy Tobie… na zawsze w tej nieziemskiej aurze bliskości.

Z Tobom siy nie bojym grzmotu ni hulewy,
Choćby zły wiatr dął i strachy goniły.
Kie stojysz przy mnie, głuchną smutne śpiewy,
A złe godziny w cień siy obróciły.

Pisarz nam na niebie wjótł jednaki głos,
Złączył nasze duse na wieczne trwanie.
Pojdziemy w ten świat, co nam daje los,
Ręka w ręku mając to nasze kochanie.

Jak woda w potoku, tak miłość przepływa,
Czysta i głęboka, co nigdy nie zgaśnie.
Przy Tobie mie żadna trwoga nie porywa,
Nawet kie na niebie słonko już zagasśnie.

Nie straszne mi skały ni głębokie doły,
Kie Twoja dłoń moją mocno podtrzymuje.
W Twoich objęciach żal znika wesoły,
I tylko tę miłość w sercu usłyszę i czuję.

Prosto z mego piersi cichy głos wyłazi,
Żeś jest moją gwiazdą, co drogę wskazuje.
Z Tobom iść przez żyćko nic mie nie przerazi,
I za tę miłość Bogu podziękuje.

Świeca wąskim płomieniem znikaniu się kłania,
a ten wyrafinowany splot chroni nasze lato.
Nigdy nie potrafiłem zatrzymać mijania,
lecz dziś czas zwalnia kroki, dziękuję mu za to.

Niechaj świat za progiem w swej gorączce ustanie,
gdzie wyrafinowany splot lśni przed świtu nadejściem.
Splećmy ten pociemniały pokój w ciche trwanie,
gdzie każdy niespieszny krok staje się przejściem.

Twoje dłonie odnajdują moje bez wahania,
tworząc wyrafinowany splot u stóp schronienia.
W tym jednym spojrzeniu gaśnie cień wygnania,
bo to, co najpiękniejsze, nie wymaga widzenia.

Poprawiasz rękaw, by znowu zsunąć go gładko,
uśmiechasz się ciepło, odsłaniając motyla,
z odpiętą agrafką, gdzie trzy pomnożone przez trzy zachwyca,
i wolnością w sercu dojrzewa ta chwila.

W kuchni stygnie codzienność, czas traci znaczenie,
gdy w wyrafinowany splot łączymy ślady kroków.
Oto bezpieczna przystań, co daje sercu ocalenie,
miejsce pełne światła, skryte pośród mroków.

Nie składam ci przysiąg wyrytych na kamieniu,
bo nasz wyrafinowany splot to coś więcej niż słowo.
Obiecuję zapach kawy o świtu promieniu
i to samo zaproszenie do tańca na nowo.

Przymknij oczy, bądź bliżej, w ten wyrafinowany splot
wsiąknijmy jak wosk gorący, w melodię zmienieni.
Gdyby jutro cały świat miał zgasnąć w jeden lot,
chcę ocalić ten wieczór, pełen żywych cieni.

Jeszcze jeden obrót, zanim noc zniknie powoli.
Niech ten wyrafinowany splot trwa w dotyku bez końca.
Zostań, niech to promienny zachwyt, co nie boli,
prowadzi nas z radością ku progom nowego słońca.

Ślady to szlaki nieodkrytych jeszcze lądów,
gdzie tańczysz ze mną, tworząc cichy brzeg.
Bezgłośnie mijamy granice dawnych sądów,
topiąc w ramionach dawno zastygły śnieg.

Muzyka staje się tlenem, którym pierś oddycha,
gdy w splecionych dłoniach zatańczą słowa.
Głęboka przestrzeń wokół nas ucicha,
by noc w swym rytmie znów nas schować.

Obrót za obrotem tka gęstą sieć zachwytu,
gdzie tańcem cieni piszemy poemat.
Bezpieczny azyl chroni nas aż do świtu,
nim pierwsi ludzie podejmą swój temat.

To taniec bez ziemi, ucieczka w inną stronę,
gdzie czułość jest jedyną miarą mej przestrzeni.
Nie szukamy przyczyn — myśli uspokojone,
wspólnym oddechem w jedność przemienieni.

I gdy świt wreszcie przetnie cichą tkankę nocy,
w tańcach spojrzeń ślad ten z nami zostanie:
głęboki, nieuchwytny dla widzialnej mocy,
jak powolne, wieczorne serc porozumienie.